مروری بر قاب‌های ماندگار دانشگاهی در سال ۹۷/ و سرانجام، نوبت نسل تازه فرا رسید!

مروری بر قاب‌های ماندگار دانشگاهی در سال ۹۷/ و سرانجام، نوبت نسل تازه فرا رسید!
۹۷ برای «دانشگاه»، سال پر اتفاقی بود. اینجا و در نخستین روز سال تازه، مروری گذرا داشتیم بر مهم‌ترین «لحظات» سال ۹۷ برای دانشگاه‌ها. بررسی مفصل‌ترِ سال‌گذشته‌ی آموزش عالی را، اما از فردا می‌توانید در صفحات «دانشگاه» و «استان‌ها»‌ی خبرگزاری دانشجو دنبال کنید.

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ مثل یک چشم بر هم زدن بود. مثل همه ی سال ها. بی آن که گذرش را حس کنیم، آمد و رفت و یک سال به حساب عمرمان اضافه کرد. ۹۷ برای دانشگاه ، سال پر اتفاقی بود. اینجا و در نخستین روز سال تازه، مروری گذرا داشتیم بر مهم ترین لحظات سال ۹۷ برای دانشگاه ها. بررسی مفصل ترِ سال گذشته ی آموزش عالی را، اما از فردا می توانید در صفحات دانشگاه و استان ها ی خبرگزاری دانشجو دنبال کنید.

قاب اول: نوبت ما
۹۷، سال تحول بود. انگار چهل سالگی، برای انقلاب نوید خانه تکانی می داد. وقت کنار گذاشتن قدیمی ها و میدان دادن به جوانان فرا می رسید. سهم دانشگاه از تحول گرایی های سال ۹۷، دو چیز بود. هر دو هم نه از جانب دولت، که از جانب رهبر. یک حکم و یک پیام. حکمش رسید به حاج آقای رستمی، روحانی جوان و بلندقامتی که مسئولیت نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه ها را به عهده گرفت و پیامش، سهم همه ی دانشجویان بود. گام دوم را آقا خطاب به جوانان نوشت. خطاب به ما یی که در دانشگاه ها عمر می گذاریم و درس می خوانیم و قرار است آینده ی این سرزمین ‎ را بسازیم. مایی که هرقدر هم این جملات کلیشه ای به نظر برسند، گریزی از این مسئولیت و وظیفه مهم، نداریم. ۹۷، سال ما بود. سال نسل تازه. سال نسل چهارمی هایی که آرام آرام به سوی ساختن کشور، فراخوانده می شوند. چراغ اول را آقا روشن کردند و حالا نوبت بقیه است.
مروری بر قاب های ماندگار دانشگاهی در سال ۹۷/ و سرانجام، نوبت نسل تازه فرا رسید!

قاب دوم: رد خون
۹۷، سال سختی بود. چه از زاویه سیاست نگاهش کنیم، چه فرهنگ، چه اقتصاد و چه دانشگاه. سالی بود پر از لحظاتی که باید در برابرشان چشم ها را می بستیم و زیر لب دعا می خواندیم که رد شوند و بگذرند. ۹۷، سال صبر بود.. سالِ ترس از اتوبوس ها، نگرانی از شنیدن نام علوم و تحقیقات . ۹۷ برای دانشگاه، یک رد خون بر جا گذاشت. رد خونِ ده انسان بی گناه که قربانی سوءتدبیر و سوءمدیریت و سوءاستفاده و همه ی سوء های عالم شدند. ده انسان با ده هزار آرزو، اسیر خاک شدند، چون آقایان مدیر در انجام وظایف شان کوتاهی کردند. ۹۷ سالی سرد بود. به سردی خاکی که ده پیکر را در بر گرفت و ده خانواده را داغدار کرد. به سردی ظهر سه شنبه ۴ دی ماه ۹۷، که در تاریخ آموزش عالی ایران ماندگار شد، با رنگ سیاه.
مروری بر قاب های ماندگار دانشگاهی در سال ۹۷/ و سرانجام، نوبت نسل تازه فرا رسید!

قاب سوم: رستاخیز عدالت
۹۷، سال عدالت خواهی بود. سال فریاد های بلند نسل تازه ی فعالین تشکلی برای تحقق آرمان عدالت . آخرین سال از دهه چهارم انقلاب، آخرین سال از دهه ای که به نام پیشرفت و عدالت خوانده می شد انگار سال رستاخیز بود. سال سربرآوردن جوان های تازه نفسی که به عدالت اعتقاد داشتند. اعتقاد واقعی. آن قدر واقعی که حاضر بودند برای فریادزدنش، اختلافات سیاسی را کنار بگذارند و از چپ و از راست، پشت یک میز بنشینند تا از مطالبات برزمین مانده ی محرومین بگویند. آن قدر واقعی که حاضر بودند برای رسیدن به عدالت، از راهی که فکر می کردند درست است، چند روزی را بازداشت باشند و حتی به دادگاه بروند. آیا تمام کنش های عدالت طلبانه ی دانشجویان در سال ۹۷ را می شود ۱۰۰ درصد تایید کرد؟ پاسخ این سوال، حتما مثبت نیست. اما زنده شدن روحیه عدالت طلبی و فریاد برای عدالت در تشکل های دانشگاهی را باید ۱۰۰ درصد به فال نیک گرفت. ۹۷، سال احیا بود. سال زنده شدن رویای عدالت در دانشجویان.
مروری بر قاب های ماندگار دانشگاهی در سال ۹۷/ و سرانجام، نوبت نسل تازه فرا رسید!

قاب همیشه: زندگی جاری است
در نهایت اما، ۹۷ سال زندگی بود. مثل همه سال هایی که می آیند و می روند. سالی پر از لحظات شاد و پر از لحظات غمگین. پر از اشک و لبخند، پر از هیجان و ترس. ۹۷، سال ورود صدهاهزار نوجوان به دنیای جوانی و شورِ دانشجویی بود؛ و البته سال فارغ التحصیل شدن صدهاهزار جوان که حالا یا در رویای ازدواج و کار زندگی می کنند، یا در کابوس سربازی روز و شب را به هم می دوزند. ۹۷، از این جهت مثل همه ی سال های گذشته و آینده بود. سالی که چرخه ی زندگی ما آمد، لحظات تلخ و شیرینش را ساخت، و رفت. همین قدر کلیشه ای و همین قدر شبیه همیشه؛ و اصلا مگر عید چیزی جز تکرار کلیشه های دوست داشتنی و مرور یک اتفاق تکراری، اما عزیز است؟

افزودن نظر