آقای ظریف! قدردان سفیر فرانسوی باشید/ چرا می‌گوییم «واقعیت اقدامات اروپایی‌ها در آینده»؟

آقای ظریف! قدردان سفیر فرانسوی باشید/ چرا می‌گوییم «واقعیت اقدامات اروپایی‌ها در آینده»؟
با فشار وزارت امور خارجه، سفیر فرانسه در آمریکا مجبور شد تا توییت‌های خود را پاک کند، اما آنچه پاک نشدنی است واقعیت اقدامات اروپایی هاست که صرفا توسط سفیر فرانسوی چند سال زودتر از موعد لو رفت!

گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو - علیرضا جاویدان؛ با فشار وزارت امور خارجه کشورمان، سفیر فرانسه در آمریکا توییت های خود، که مبنی بر عدم توانایی ایران به غنی سازی حتی پس از انقضای دوره های زمانی برجام بود را پاک کرد. ژرار آرو در توییت هایش اینچنین پرده از واقعیت اقدامات اروپایی ها در آینده برداشته بود: اینکه بگویم ایران پس از انقضای برجام اجازه دارد اورانیوم غنی سازی کند، اشتباه است. براساس ان پی تی و پروتکل الحاقی آن، ایران باید تحت نظارت های شدید ثابت کند که فعالیت های هسته ای آن غیرنظامی است. همانگونه که در سال ۲۰۰۲ گفتیم غنی سازی اورانیوم بدون برنامه غیرنظامی موثق براساس ان پی تی غیرمجاز بود. ما در سال ۲۰۲۵ نیز اگر لازم باشد می توانیم همانگونه پاسخ دهیم. تحریم ها اعمال شد و باز می تواند اعمال شود. هیچ غروبی بعد از برجام وجود ندارد. روسیه اورانیوم غنی شده برای نیروگاه هسته ای بوشهر را تأمین می کند؛ لذا هیچ دلیل موجهی برای غنی سازی گسترده اورانیوم توسط ایران پس از برجام وجود ندارد. .

چرا می گوییم واقعیت اقدامات اروپایی ها در آینده ؟

از سالیان دور در کشورمان دو رویکرد کلان و استراتژیک در برابر فشار های غرب بر صنعت هسته ای وجود داشت.
در استراتژی اول که مورد قبول بسیاری از سیاستمداران و مسئولین کشور نیز بود بر این موضوع تاکید می شد که اگر در برابر" نگرانی غرب از رسیدن ایران به بمب اتم" دست به اعتمادسازی های گسترده بزنیم و محدودیت ها و نظارت های بسیاری را بر صنعت هسته ای اعمال کنیم؛ نگرانی غرب برطرف می شود و آن ها دست از دشمنی های خود در این حوزه بر میدارند و تحریم های هسته ای نیز برداشته می شود.

رویکرد دوم، "نگرانی غرب از رسیدن ایران به بمب اتم " را نه یک واقعیت، بلکه صرفا بهانه ای برای فشار هرچه بیشتر به ایران و راهی برای جلوگیری از پیشرفت های یک کشور اسلامی، مستقل و الگو می داند.

متاسفانه در اکثر سال ها (به خصوص در دولت اصلاحات و دولت تدبیر و امید) بر اساس رویکرد اول، سیاست خارجه کشورمان ریل گذاری شد و در مسیر این ریل گذاری، مذاکرات مختلف با غربی ها شکل گرفت.
آقای ظریف، قدردان سفیر فرانسوی باشید!
در این مسیر بار ها تبعیت از این رویکرد تجربه شد و هربار جز شکست و عقب نشینی عایدی دیگری نصیب کشورمان نشد. به عنوان مثال نتیجه ۲ سال اعتمادسازی، عقب نشینی و تعطیلی صنعت هسته ای که برآمده از مذاکرات با تروئیکای اروپایی در دولت اصلاحات بود چنین شد: متأسفانه، در مقابل اگر نگوییم هیچ، ایران مابه ازای بسیار اندکی دریافت کرد و بار ها اقدامات اعتمادساز خود را افزایش داد و تنها در عوض آن، با قول های انجام نشده و درخواست های بیشتر روبه رو شد. (کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای نوشته حسن روحانی)

برجام نیز، چون آفتابی تابان، شاهدیست دیگر از نتیجه این استراتژی اشتباه و خسارت بار؛ که حتی با سر زیر برف کردن هم نمی توان اشعه هایش را متوجه نشد.

علاوه بر این تجارب؛ خود غربی ها نیز بار ها و بارها بر باطل بودن این استراتژی صحه گذاشته اند! در اینجا صرفا به دو مورد اکتفا میکنیم. آقای روحانی در کتاب مذکور خود خاطره ای مهم از دیدار ۷ اسفند ۸۳ خود با آنگلا مرکل را نقل میکند، مرکل در آن دیدار خطاب به روحانی میگوید: ایران فعالیت شدیدی در زمینه تولید موشک های میان برد دارد. به چه منظوری این کار انجام می شود؟ این موشک ها در ارتباط با سلاح های کشتار جمعی بسیار خطرناک شمرده می شوند. مهم این است که شما موجودیت اسراییل را قبول ندارید.

مورد دوم مربوط می شود به صحبت های مهم کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه دولت جورج بوش خطاب به حامد کرزای که با موافقت رئیس دولت اصلاحات در حال میانجی گری بین ایران و آمریکا بود: مساله ما با ایران مساله هسته ای نیست، ایران اگر خیلی تلاش بکند بتواند دوتا بمب بسازد، ما صد ها بمب داریم. مساله ما با ایران مساله ای عمیق تر هست! مساله ما بی اعتنایی ایران به منافع امنیت ملی آمریکا در منطقه و جهان است، مساله ما امنیت اسرائیل است، نوع بودن ایران ما را زیر سوال برده است. ایران این مسائل را باید بتواند برای ما حل کند، وگرنه، چون فعلا ما توانسته ایم موضوع هسته ای را روی دست بگیریم داریم روی آن مانور می دهیم. (منبع)
آقای ظریف، قدردان سفیر فرانسوی باشید!

پس کاملا مشخص است که غربی ها مشکلشان عدم اعتماد راجع به موضوع هسته ای ایران نیست و این موضوع صرفا بهانه ایست برای ضربه به کشور، جلوگیری از پیشرفت ها و الگو شدن جمهوری اسلامی برای سایر ملل مستقل دنیا.

هرچند تلخ است، اما آقای ظریف و تیم ایشان باید به خاطر آینده کشور، این واقعیت ناگوار را بپذیرند که" اگر حتی برجام تا ۲۰۲۵ نیز ادامه داشته باشد، غربی ها درنهایت به قول های خود در برجام عمل نخواهند کرد و موافقت نمی شود تا محدودیت های هسته ای به صورت عادی و معهود برداشته شود". از اینرو باید قدردان سفیر فرانسه در آمریکا باشند که پایان این داستان تلخ را چند سال زودتر روایت کرده است. (هرچند در داخل کشور نیز بار ها این هشدار ها داده شده بود، اما شنیده نمیشد.)

جالب آنکه چند روز قبل از خروج آمریکا از برجام؛ بوریس جانسون وزیر امورخارجه انگلستان هم راجع به دوره زمانی پایان محدودیت های ایران در برجام اظهار ناخرسندی کرده و گفته بود: رئیس جمهور آمریکا، حق دارد در توافق هسته ای ایران، کاستی هایی نظیر انقضاء این توافق در سال ۲۰۲۵ میلادی را یادآور شود. بند غروب برجام (انقضا برجام) در سال ۲۰۲۵، بزرگترین ضعف آن است. انگلیس هم خواهان برطرف کردن این ضعف است.
آقای ظریف، قدردان سفیر فرانسوی باشید!

چند ماه قبل از او هم، موگرینی در نشست پارلمان اروپا در استراسبورگ فرانسه با وقاحت گفته بود: چیزی به نام "بند غروب" (Sunset Clause) در توافق هسته ای وجود ندارد؛ می دانم که اغلب به این موضوع اشاره می شود، اما تمام ۱۰۴ صفحه برجام را بخوانید هیچ بند غروب در برجام وجود ندارد... ما اروپایی ها با آمریکا دغدغه و نگرانی های مشترکی داریم، از جمله در ارتباط با وضعیت منطقه و برنامه موشک های بالستیک ایران که با قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل در تناقض است. از این رو، ما همچنان مصرانه خواهان اجرای برخی تحریم های هدفمند و محدودیت ها [علیه ایران]هستیم

حال جا دارد این پرسش را مطرح کنیم که چرا دولتی ها فکر می کنند میتوان به وعده های اروپایی ها دل خوش داشت؟ مگر ایشان نمی بینند که اروپایی ها در همراهی تمام و کمال با آمریکایی ها حتی به وعده های پیش پا افتاده فعلی شان نیز عمل نمی کنند و به ارائه راهکار هایی خنده دار وتوهین آمیز، چون اینستکس روی آورده اند؟ در حالی آقای ظریف توقع دارد اروپایی ها به وعده های ۱۰ و ۱۵ ساله خود در برجام پایبند بمانند که به قول مقام معظم رهبری آن ها "هم اکنون" از برجام خارج شده اند! (سخنرانی اول سال ایشان در مشهد مقدس)
آیا وقت آن نرسیده است تا بالاخره درب این گنیجه گرانبهای مملو از تجربه برای استفاده باز و واقعیات روابط بین الملل بهتر درک شود و در نهایت مسیر سیاست خارجه تغییر کند؟

افزودن نظر