حسن ریوندی: طنز فعلی سینما و تلویزیون در شأن ملت ایران نیست

حسن ریوندی: طنز فعلی سینما و تلویزیون در شأن ملت ایران نیست
روایت این روزهای خندیدن و شاد کردن به جایی رسیده که هر نوع رفتار، مضمون و دیالوگی استفاده می‌شود اما چقدر به غنای فرهنگ ما کمک کند این سوالی است که باید به آن پاسخ داده شود.

به گزارش گروه فرهنگی ایمان نیوز،

- اخبار فرهنگی -

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، زمانی برای خنداندن و ایجاد فضای کمدی از دانش بومی و علم غنی طنز ایرانی استفاده می شد اما امروز حتی دیالوگ هایمان هم به غربی ها نزدیک شده است. به تعبیر حسن ریوندی کمدین و طناز ایرانی بخش نازل طنز غربی ها را کپی برداری می کنیم. او در این باره به خبرنگار خبرگزاری تسنیم، می گوید: مشکل امروز طنز ما این است که می خواهیم به هر قیمتی مخاطب بخندد. حالا برای این کار از چه نوع مضمون و دیالوگی استفاده کنیم هیچ اولویت مهمی ندارد. من هیچ وقت طنز سیاسی نگفته ام اما چون به دغدغه های جامعه بی اعتنا نیستم و زبان طنز هم بهترین زبان و گویاترین زبان است به همین خاطر مخاطب فکر می کند من طنز سیاسی انجام می دهم.

ریوندی در پاسخ به این سوال که چرا امروز طنازان ما درگیر این زرق و برق ها شده اند و از اصول و مبانی عدول کرده اند، تصریح کرد: من هر روز سعی می کنم برای بالندگی و طراوت در طنز به روز شوم. به همین خاطر چندین سال است که استندآپ های جهانی در اروپا، آمریکا و کشورهای دیگر را رصد می کنم. در این پیمایش ها به طنزهای تلویزیون و سینمای ما پی بردم که چقدر برگرفته از فرهنگ غرب است. اما نازل ترین موقعیت های کمدی آن ها که شاید به ابتذال نزدیک شود را ما در دستور کار قرار داده ایم.

وی تأکید کرد: متأسفانه از کلمات و جملات غیرمتعارف و نا به هنجار و زننده استفاده می کنند تا به هر قیمتی مخاطب را بخندانند. اینجا دو چیز زیر سوال است؛ اول اینکه اصلاً چرا باید از فرهنگ غربی برای پیشبرد در طنز بهره ببرند و دوم اینکه چرا مفهوم اصلی طنز که فرهنگسازی است را با شکست ذائقه مخاطب نابود می کنند. من وقتی در عرصه طنز شروع به کار کردم با خودم عهد بستم که در هر کشوری یا هر جایی که اجازه هر نوع رفتار و گفتمانی در طنز را به من دادند به فرهنگساز بودن طنز احترام بگذارم. چیزی نگویم که این اصول و مبانی زیر سوال بروند.

طناز و کمدین ایرانی خاطرنشان کرد: یکی از لازمه های ارائه طنز مناسب، گذراندن دوره اجرا، گویندگی، فن بیان و استفاده از دیالوگ های مناسب و توجه به مضامین غیرتکراری و متنوع است. من 15 سال پیش این دوره های آموزشی را گذراندم و اگر نرفته بودم نمی توانستم طنزی را ارائه بدهم که هم دغدغه سیاسی داشته باشد هم اجتماعی و در عین حال برای مخاطب موقعیت های شادی و با نشاط فراهم کند. فکر می کنم یک طناز بیش از هر حوزه و شغل دیگری نیازمند مطالعه و اندوخته علمی است. طناز اگر به تکامل و رشد نرسد طنز او جز اتفاقات سخیف، زشت و ابتذال هیچ مفهومی برای مخاطب نخواهد داشت.

ریوندی با اشاره به اینکه یک طناز نیاز به تفکیک حوزه ندارد که مثلاً بگوید طنز سیاسی انجام می دهم یا طنز اجتماعی، طنز فراگیر است افزود: نویسنده وقتی با سبد غنی و دست پر برای طنز وارد میدان می شود نیازی ندارد بگوید من طنز سیاسی یا اجتماعی ارائه می دهم یا در همین راستا به ابتذال کشیده شود. چرا که طنزهای سیاسی شمشیر دو لبه ای هستندکه یک طرف مردم از شما خوشحال یا ناراحت می شوند و از طرف دیگر این طنز امکان دارد جوانب انصاف را رعایت نکند و مسئولین را ناراحت کند. ما باید در طنز سیاسی محتاط عمل کنیم؛ البته اگر صرف سیاست، موقعیت های کمدی فراهم نشود هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. چرا که طنز فراگیر و به خودی خود فرهنگساز است.

وی در پاسخ به این سوال که تلویزیون و سینما چطور به یک طنز درست و با مبانی می رسند، گفت: من به عنوان یک استندآپ کمدین، شومن یا طناز در عرصه ای غیر از رسانه تأسف می خورم که چطور می شود ما در قرن بیست و یکم و عصر ارتباطات به پی دی اف تمام کتابخانه های جهان دسترسی داریم اما آنقدر تنبل و کم کار هستیم که دوباره به "چرخ" روی می آوریم. اینجاست که شاید یک بخشی از سوال شما که پرسیدید چرا سینما و تلویزیون در ارائه طنز گاهی به ابتذال کشیده می شوند، پاسخ داده می شود. شاید به خاطر این است که چرخ را دوباره اختراع کردیم. اتفاقی که 100 سال قبل توسط چاپلین ها رقم خورده بود. اما طنزهای چاپلین هم حرف انتقادی می زد و هم مقاصد اجتماعی و سیاسی را دنبال می کرد. جالب است که این همه هدف با طنز صامت اتفاق می افتد و زمانی هم که طنز چاپلین به صدا روی آورد باز هم این نبوغ ادامه پیدا کرد. وظیفه طنازان ما این است که همواره برای ارائه یک مسیر درست در عرصه کمدی و طنز، از تحقیق و پژوهش دست برنداریم.

شوخی با صدا و سیما در دورهمی بزرگ رادیویی+عکس

ریوندی با اشاره به اینکه شایسته است تلویزیون برنامه ای داشته باشد که در آن به خندیدن تأکید شود، خاطرنشان کرد: باید تقدیر کرد برنامه ای مثل خندوانه در تلویزیون وجود دارد که در این اوضاع و احوال اجتماعی و اقتصادی مردم را به خندیدن دعوت می کند. چون ملت ایران سزاوار شادی هستند ولی اینکه در ارائه طنز با تنبلی نویسندگان و عدم تحقیق و ابداع هنرمندان مواجه می شود شاید این طنز در شأن ملت ایران نباشد. شاید رشد نکردن و پویا نبودن در عرصه طنز به این نکته برگردد که دیگر ما برای خنداندن نیاز به تلاش آنچنانی نداریم. ذائقه مخاطب با کارهای ضعیف طنز سقوط کرده و با هر نوع تغذیه ای سعی می کنیم طنز در سبد آثار نمایشی مان فقط داشته باشیم.

وی در پاسخ به این سوال که چه نوع طنزی را باید برای مردم نهادینه کنیم، گفت: همان طنزی که بتواند فرهنگسازی کند و "بن هیل" در انگلستان سال های قبل انجام داد. چرا که انگلستان قبل از هندوستان مقام اول چشم ناپاکی مردمان جهان را داشت و "بن هیل" به عنوان یک طناز در قالب طنز فیلم هایی ساخت که به مردهای کشورش از طریق زبان طنز یکسری مطالب آموزنده و تأثیرگذار ارائه می داد. زیرا بالاترین و اثرگذارترین زبان و شیوه ارائه مطالب مهم، طنز است. به دلیل آنکه طنز وقتی انسان شاد می شود پذیرش یک ارزش، هنجار و قانون بسیار بالاتر از زمانی است که غمگین هستند. "بن هیل" این کار را کرد و پذیرش بالاتر رفت و شروع به فرهنگسازی در طنز کرد. اگر در ایران بتوانند طنازان ما با علم و درایت پیش بروند و ناهنجاری ها حذف می شوند.

انتهای پیام/

افزودن نظر