توجه
  • There was a problem rendering your image gallery. Please make sure that the folder you are using in the Simple Image Gallery Pro plugin tags exists and contains valid image files. The plugin could not locate the folder: media/k2/galleries/1306650
یک کارگردان سینما بررسی کرد؛

چرا دعوا‌های صنفی و شخصی سینما پایانی ندارد؟

ابوالحسن داودی چرایی تداوم دعوا‌های سینمایی را نبود مرجعی قدرتمند برای تبعیت از آن دانست.

به گزارش گروه فرهنگی ایمان نیوز،

ابوالحسن داودی کارگردان سینما در گفت و گو با خبرنگار حوزه سینما گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، درباره چرایی دعوا های صنفی و شخصی و نبود مرجع قدرتمندی که همه از آن تبعیت کنند، گفت: تحلیل های مختلفی برای راهکار های حل این مسئله انجام شده و البته تاکنون اتفاق خاص و تعیین کننده ای نیفتاده است، اما به نظر من نبود قدرتی دلسوز و پیگیر در عرصه مدیریت کلان فرهنگی مشکل اصلی است. براساس تجربه شخصی ام در سه دهه فعالیت صنفی، به جِد بر این باور هستم که زمینه و ریشه این نوع برخورد ها قبل از هر دلیل دیگر به این ربط پیدا می کند که در میان صاحبان قدرت سیاسی، دولتی و مدیران صنفی هم هر کسی قصد دارد با نگاه و تحلیل شخصی کارهایش را پیش ببرد.

او افزود: به نظر من اینکه چرا صنف تاکنون موفق نشده قواعد اصلی و سازمانی اش را با شکل فراگیر قانونی و قاعده مند پیش ببرد، قبل از هر عامل دیگر به علت نبود متولی و یا متولیان دلسوز با نگاه فرهنگی کلان و درازمدت و رفتار و عملکردی پدرانه است. این فرد یا افراد باید زاویه دید سیاسی، عقیدتی و ایدئولوژیک نداشته باشند و مقتدر عمل کنند تا همه اهالی سینما خود را در منافع صنفی این تصمیم گیری ها سهیم بدانند.

این کارگردان بیان کرد: همه نظام های صنفی در دنیا یک ساز و کار و نظم و تعریف تخصصی قانونی دارند، اما سینمای ما بعد از شکل گیری دوباره اش بعد از انقلاب، بحث و مسئله اصلی همواره این بوده که نزدیک ترین متولی قانونی که بتواند ارتباطش را با قانون گذارها ی کلان کشوری یا همان قوه مقننه، به درستی در راستای اهداف و تعاریف تخصصی این هنر-صنعت پیش ببرد، یا وجود ندارد و یا اگر هست حاضر نیست مداخله و همراهی پدرانه و مسئولانه ای انجام دهد. در نتیجه زمانی که چالش مدیران صنفی و دولتی در دوره دوم احمدی نژاد شدت گرفت و به تعطیلی و قفل و لاک و مهر خانه سینما انجامید، مدیران صنفی وقت مجبور شدند از سر ناچاری و برای یافتن محمل قانونی به وزیری در وزارتخانه ای دیگرمتوسل شوند که اصلی ترین مشخصه اش این است که البته سینما را دوست داشت، اما تعاریف مناسب و به روز و تخصصی برای مسیر قانونی شدن این حرفه بسیط و مرکب و پیچیده را در وزارتخانه اش نداشت؛ بنابراین قابل تصور بود که در این مسیر و با قوانین و تعاریف کهنه و کلیشه ای کارگری نمی توان اهداف هنر- صنعت سینما را در درازمدت پیش برد، در نتیجه وزیر هم که عوض می شود، چون حرفه ما را فاقد تعریف تخصصی و فراگیری برای ضرورت حضور این حرفه در وزارتخانه اش می بیند، طبعا اصل این حضور هم برایش سوال می شود!، بدین ترتیب سینما وارد چرخه معیوبی می شود که در آن قبل از اینکه این حرفه تعریف های تخصصی خودش را در سیر قانونی شدن داشته باشد و بتواند بر اساس آن - و نه بر مبنای دید سیاسی یا ایدئولوژیک و سلیقه ای - رده بندی شود و اهداف درازمدتش را عملی کند، از مسیر اصلی دور می افتد.

داودی عنوان کرد: براساس تجربه دوره های مختلف و ضرورت همراهی حرفه ای در میان سینما و دولت، به نظر می رسید نزدیک ترین جایی که وجود دارد و هم قادر است و هم وظیفه دارد بین تبیین قانونی حرفه سینما و قوه مقننه رابط صحیحی گردد، وزارت ارشاد است که البته در تمام این سه دهه گذشته که خودم هم در عرصه مسئولیت صنفی شاهد بودم هیچ گونه اراده ای در این زمینه وجود نداشت و هیچ مدیر، مسئول و معاون سینمایی و شورای عالی فرهنگ و یا وزیر ارشادی، نخواست وارد این عرصه شود و از وظیفه ای که دارد برای حل معضل قانونی شدن این حرفه پیچیده و چند وجهی و مطرح کردن مسیر آینده، به شکل تعریف تخصصی، با لایحه و یا مشخص شدن ردیف بودجه بهره ببرد و در کل شکل و تعریف قانونی درست و فراگیری را که باید از آن صورت بگیرد را در مرجع اصلی قانون گذاری مطرح کند و یکبار برای همیشه این پرونده را به درستی ببندد.

این کارگردان گفت: طبعا چنین کاری باید در قوه مقننه اتفاق می افتاد نه اینکه با تعاریف کارگری مربوط به هشتاد سال پیش و همراه با دیگر صنوف کارگری، حرفه سینما را تعریف کنیم خیلی از دوستان تحلیل کردند که کار، کار است و البته درست است، چون کارگری حرفه ای مقدس است و همه ما به آن افتخار می کنیم و خودمان نیز کارگریم، اما مانع از این نمی شود که تعریف درستی از حرفه مان داشته باشیم و یا بخواهیم شعار های مارکسیستی و حزب توده ای بدهیم و از آنطرف فقط به نفع روسا و محافل عمل کنیم، طبعا این مسیر دردی از این حرفه را دوا نمی کند چراکه سینما یکی از گسترده ترین حرفه های جهان است، بنابراین تعریفش با تعاریف خشک و آن چیز هایی که در وزارت کار وجود دارد، همخوانی ندارد و این معضل بزرگ این حرفه است. از سویی هم وزارت ارشاد خودش را متولی این داستان نمی داند و البته الان هم که برخی از صنوف در وزارت کار ثبت شده اند، این بهانه برای ارشادی ها فراهم شده، جایی که دلشان بخواهد خودشان را متولی فرهنگ بدانند و آن جایی که واقعا لازم است بیایند آستین بالا بزنند و به اهالی سینما کمک کنند، می گویند در وزارت کار ثبت شده اید و می توانید آن جا بروید و مسائلتان را حل کنید!

او ادامه داد: مجموع این عارضه باعث شده اهالی سینما چه آن هایی که آگاهانه و بر اساس منافع حرفه ای خودشان پیش می روند و چه افرادی که از سرناچاری دنبال کننده هستند احساس بی پناهی کنند و هر کسی که آمده با زاویه نگاه و اهداف و گاهی احتمالاً-منفعت - خودش پیش رفته است.

داودی گفت: اگر بخواهیم یکدیگر را محکوم کنیم و به دنبال تلافی کردن باشیم به نتیجه ای نمی رسیم چنانچه بیش از سی سال است در این تنازع بجایی نرسیدیم و اگر به شکل ریشه ای به این دعوا ها رسیدگی نکنیم و شرایط و همکاری دلسوزانه و واسطه گری درست که بر اساس وظیفه از جانب جریان فرهنگی دولت است، فراهم نشود مشکلات ادامه دار می ماند و حل نشدنی خواهد بود.

انتهای پیام/

تماشاخانه تصویر

{gallery}1306650{/gallery}

افزودن نظر